Wynik prac archeologicznych prowadzonych w latach 2019/2021 wykazały, że znajdująca się pod prezbiterium krypta stanowi unikalny w architekturze Pomorza Zachodniego obiekt. Przypuszczalnie mogła powstać w połowie XIII wieku i stanowić integralną część obiektu. Sondaż archeologiczny wykazał, że posiadała nieco inny rzut niż obecny. Sklepienia krzyżowo – żebrowe, oddzielone od siebie ostrołukowym, ceglanym gurtem, które cechują początki konstrukcji gotyckich, zostały obniżone prawdopodobnie po pożarze w 1911 r. Wykonana graficzna rekonstrukcja sklepień krypty pozwala wytyczyć pierwotny poziom posadzki prezbiterium ze stojącym na nim ołtarzem na wysokości ok. 1,30 – 1,50 m wyżej niż współczesna posadzka nowego kościoła. Wyliczenia te potwierdza fotografia wykonana przed 1911 r., na której widnieje wysoko wzniesiony ołtarz z ośmioma poziomami prowadzących do niego schodów z bogato rzeźbioną balustradą.
Ten unikalny w architekturze sakralnej obiekt nie został dotąd właściwie rozpoznany przez historyków opisujących najstarsze pomorskie kościoły. Przeprowadzone wstępnie badania pozwalają jedynie pozostać w sferze domysłów i przypuszczeń odnośnie koncepcji kilku prawdopodobnych rozwiązań architektonicznych najstarszego założenia. Ich potwierdzenie wymagać będzie jednak kolejnych badań.