Historia Skweru im. Wilhelma Libberta w Lipianach to opowieść o miejscu, które przez wieki zmieniało się wraz z krajobrazem i ludźmi nadającymi mu kolejne funkcje. Trudno dziś uwierzyć, że niegdyś nie było tu stałego lądu. Jeziora Kościelne i Wądół tworzyły jedno rozległe rozlewisko, a znaczna część tego obszaru pozostawała pod wodą lub była terenem podmokłym. Dopiero w XVI wieku, w wyniku budowy grobli, oba akweny zostały rozdzielone, a pomiędzy nimi wyłonił się nowy fragment lądu. Z czasem zaczął być zagospodarowywany i włączany w życie gospodarcze okolicy.
Teren stał się częścią majątku Brückentor, którego nazwa nawiązywała do pobliskiej Bramy Mostowej, znanej dziś jako Brama Myśliborska. Przed II wojną światową, za czasów zarządcy Hermana Ketelhuta, funkcjonowało tu gospodarstwo rolne obejmujące kilkadziesiąt hektarów. Prowadzono w nim hodowlę koni i bydła, a obszar dzisiejszego skweru stanowił część użytkowanych rolniczo gruntów. Była to przestrzeń podporządkowana codziennej pracy i gospodarczym potrzebom majątku. Jeszcze przed końcem wojny dawne zabudowania zaczęły znikać, choć dokładna data ich rozbiórki nie jest dziś znana.
Po zniknięciu zabudowań teren stopniowo zarósł, przekształcając się w zieloną, półdziką przestrzeń. Z czasem stał się miejscem codziennych zabaw dzieci – latem służył za boisko, zimą zaś zamieniał się w górkę saneczkową. Pośród zarośli trwały jednak stare drzewa, będące niemymi świadkami przemian, jakie zachodziły tu na przestrzeni lat. To właśnie zachowane nasadzenia, stanowiące pozostałość dawnego majątku, zwróciły uwagę harcerskiej grupy „Promyczki”. W 2013 roku jej członkowie dostrzegli w tym miejscu potencjał przyrodniczy i edukacyjny. Z ich inicjatywy pojawił się pomysł utworzenia ścieżki dendrologicznej, która pozwalałaby poznawać lokalne gatunki drzew i krzewów. Był to początek przemiany dawnego terenu gospodarczego w uporządkowaną przestrzeń zieloną, sprzyjającą odpoczynkowi i poznawaniu przyrody. Kilka lat później kolejnym symbolicznym etapem tej przemiany było nadanie skwerowi imienia Wilhelma Libberta.
Dzisiejszy skwer to różnorodna kompozycja roślinności, zmieniająca swój charakter wraz z porami roku. Najstarsze drzewa i krzewy – graby pospolite, buki oraz jałowce – przypominają o dawnym zagospodarowaniu tego terenu i stanowią żywe świadectwo jego historii. Towarzyszą im młodsze nasadzenia drzew liściastych, wśród których można spotkać dęby, wiązy szypułkowe, brzozy brodawkowate i lipy szerokolistne. Uzupełnieniem tej kompozycji są drzewa iglaste – daglezje, sosny czarne i jodły – oraz krzewy ozdobne, takie jak jaśminowce, różaneczniki i forsycje.
Skwer im. Wilhelma Libberta łączy dziś kilka wymiarów lokalnej historii. Jest pozostałością dawnego krajobrazu gospodarczego, świadectwem powojennych przemian i przykładem tego, jak inicjatywa mieszkańców może nadać zapomnianemu miejscu nową funkcję. To przestrzeń, w której przyroda pozwala odczytywać ślady przeszłości, a historia Lipian staje się częścią codziennego otoczenia.